Wojciu/ Grudzień 14, 2016/ Artukuły/ 0 comments

strach-dzieckaZbyt często z powodu strachu, bólu, lenistwa gramy w „ Grę w cisze”, która powstrzymuje Nas od mówienia i robienia tego, co naprawdę czujemy i myślimy. Podpisuję się pod ta myślą Johna Ortberga! To tak, jak byśmy zamiatali swoje problemy pod dywan i udawali, że nic nie ma albo gdyby kto na nas pluł to twierdzili byśmy, że kropi deszcz. Boimy się często tego, co ludzie o Nas pomyślą jeśli się dowiedzą, że… albo, iż mamy inne zdanie na temat…

„Gramy w cisze”, gdy udajemy, że Nam to coś nie przeszkadza, a w głębi duszy roznosi nas. Podejmujemy ta fałszywą grę, gdy udajemy, że się z kimś zgadzamy, choć w rzeczywistości nie zgadzamy się wcale; kiedy zachowujemy się, jakby Nam nie zależało, a serce Nam mówi coś innego.

Ludzie często dla „świętego spokoju” „uprawiają” ta grę, ale to nie jest prawdziwy pokój duszy. To tylko nieobecność jakiegoś konfliktu, która umożliwia ukrywanie się.

Każdy z Nas jest taka osoba w jakiś sprawach i na pewno zna takie osoby, dla których „Gra w ciszę” jest na porządku dziennym.

Zastanów się nad tym z kim „Grasz w ciszę”, czy może z rodziną, przyjaciółmi, szefem, współpracownikami, może ze sobą samym?

Pamiętaj! Ta „Gra w ciszę”, to zawsze jest UKRYTY LĘK PRZED….

Share this Post

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>
*
*